Samochód pancerny MARMON-HERRINGTON Mk.II

Nazwa: MARMON-HERRINGTON Mk.II
Typ: samochód pancerny
Kraj pochodzenia: Republika Południowej Afryki
Rok produkcji: 1940-43
Wysokość: 2.67 m
Długość: 5.31 m
Szerokość: 2.00 m
Waga: 6.1 T
Pancerz: do 12 mm
Silnik: benzynowy Ford V8  typu Meadows EST
Moc: 85 KM (63 kW)
Moc/Masa: 13.9 KM/t
Prędkość: 80 km/h
Zasięg: 322 km
Uzbrojenie: 1 x14mm (0.5 in) Boys AT rifle, 2 x 0.303 in Vickers, 2 x 0.303 in Bren.
Załoga: 3-4 osoby
Liczba wyprodukowanych egzemplarzy: 5600 pojazdów (razem z MARMON-HERRINGTON Mk.III)

Samochód pancerny MARMON-HERRINGTON Mk.II

Samochód pancerny MARMON-HERRINGTON Mk.II

Marmon-Herrington Armoured Car (South African Reconnaissance Vehicle) – samochód pancerny konstrukcji południowoafrykańskiej z okresu II wojny światowej. Pojazdy wykorzystywane były przez armię brytyjską oraz inne formacje alianckie głównie podczas kampanii afrykańskiej, a na mniejszą skalę także podczas walk na Dalekim Wschodzie.
W 1938 roku rząd południowoafrykański zlecił rozpoczęcie prac mających na celu skonstruowanie własnego samochodu pancernego. Projekt rozwijał się powoli do czasu wybuchu II wojny światowej w 1939 roku. Pierwsze egzemplarze pojazdu gotowe były w 1940 roku. Jako, że przemysł w kraju nie był zdolny do masowej produkcji tego typu pojazdów, większość komponentów do jego produkcji była sprowadzana. Podwozia produkowane były w zakładach Ford w Kanadzie, układ przeniesienia napędu w zakładach Marmon-Herrington w Stanach Zjednoczonych, podczas gdy uzbrojenie sprowadzano z Wielkiej Brytanii. W Związku Południowej Afryki produkowano jedynie płyty stalowe na opancerzenie oraz montowano pojazdy. Pierwsze samochody, oznaczane jako South African Reconnaissance Vehicle Mk I, posiadały napęd tylko na jedną oś, a ich uzbrojenie stanowiły dwa karabiny maszynowe Vickers. Pojazdy te wzięły udział w walkach we wschodniej Afryce, po czym większość wróciła do Związku Południowej

Samochód pancerny MARMON-HERRINGTON Mk.II

Afryki, gdzie wykorzystywano je do celów szkoleniowych. Kolejna wersja, Mk II posiadała już napęd na cztery koła i uzbrojona była dodatkowo w karabin przeciwpancerny Boys. Pojazdy te trafiły na front północnoafrykańki, gdzie były najliczniej używanymi alianckimi pojazdami rozpoznawczymi w początkowej fazie wojny. W najliczniej produkowanej wersji Mk III pojazdy rózniły się głównie krótszym rozstawem osi. Ostatnia z produkowanych seryjnie wersji, Mk IV została całkowicie przeprojektowana. Posiadała ona nadwozie samonośne, silnik umieszczono w tylnej części pojazdu, a podstawowym uzbrojeniem samochodu była armata 2-funtowa. Zaprojektowane zostały także kolejne wersje pojazdu, które nigdy jednak nie wyszły poza stadium prototypu, m.in. 8-kołowa wersja Mk VI.

Czołg lekki T15

Nazwa: T15
Typ: lekki czołg
Kraj pochodzenia: Belgia
Rok produkcji: 1934-35
Wysokość: 1.84 m
Długość: 3.36 m
Szerokość: 1.90 m
Waga: 4,332 T
Pancerz: od 7 do 9 mm
Silnik: silnik 6 cyl. w układzie rzędowym,
zapłon iskrowy, chłodzony cieczą,
typu Meadows EST
Moc: 88 KM
Moc/Masa: 20.32 KM/t
Prędkość: 64 km/h
Zasięg: 210 km
Uzbrojenie: 1 nkm Hotchkiss Mle 1930 kal. 13,2 mm
Załoga: 2 osób
Liczba wyprodukowanych egzemplarzy: 42 pojazdów

Czołg lekki T15

Czołg lekki T15

Czołg lekki Vickers Light Tank Mk VIc (Model 1934) opracowany w brytyjskich zakładach Vickers.
Belgia zakupiła łącznie 42 egzemplarze – pierwsze zamówienie z 10 marca 1934 roku obejmowało 18 pojazdów, natomiast drugie z 16 kwietnia 1935 roku obejmowało 24 pojazdy. Dostawy zrealizowano do 15 grudnia 1935 roku.
Zgodnie z wymogami belgijskimi pojazdy otrzymały wysoką stożkową wieżę, mieszczącą jako uzbrojenie francuski najcięższy karabin maszynowy 13,2 mm Hotchkiss Mle 1930. Ponieważ w tamtym czasie Belgia prowadziła zaciekłą polityke neutralności nie zdecydowała sie na zakup ciężkich czołgów, aby uniknąć podejrzeń ze strony III rzeszy, co do przypuszczalnych prowokacji, ze strony Belgów. Pomimo dzielnej walki podczas ataku III rzeszy na Belgię podczas rozpoczęcia II wojny światowej wszystkie czołgi zostały zniszczone, bądź przejęte przez nieprzyjaciela. Czołgi te miały na tyle mocne uzbrojenie by zniszczyc wszystkie samochody pancerne i lekkie czołgi niemieckie w tym panzer I.

Czołg lekki T15

Niszczyciel T13 B1/B2/B3

Nazwa: T13 B1/B2/B3
Typ: niszczyciel
Kraj pochodzenia: Belgia
Rok produkcji: 1935-36
Wysokość: 1.84 m
Długość: 3.65 m
Szerokość: 1.87 m
Waga: 5.08 T
Pancerz: Od 6 do 13 mm
Silnik: 1 6-cyl Vickers-Armstrong.
Moc: 80 KM
Moc/Masa: 15.74 KM/t
Prędkość: 41 km/h
Zasięg: 250 km
Uzbrojenie: 1 FRC 47 mm (1,45 cala) Mod 1932 AT gun
Ammo: muszle 69 HE i 69 na muszli
1 FM FN-Browning 7,65 mm (0,3 cala) karabin automatyczny
Załoga: 3-4 osób
Liczba wyprodukowanych egzemplarzy: 306 pojazdów

Niszczyciel T13 B1/B2/B3

Niszczyciel T13 B1/B2/B3

Rząd Belgi w 1935 roku postanowił przeznaczyć fundusze na wzmocnienie armii poprzez stworzenie nowych oddziałów pancernych w celu zwiększenia obrony wzdłuż lini z Niemcami. Gdy wybuchła wojna pojazd ten stanowił większość sił pancernych belgijskiej armii osiągając liczbe około 200 egzemplarzy. Pełnił role typowo obronne, uzbrojony w działko 47 mm stworzony był do niszczenia czołgów nieprzyjaciela. Były to zwrotne, szybkie i dobrze uzbrojone czołgi, które często okrążały czołg zajeżdżając go od tyłu i niszczyli je celując w sinik. Ich wadą było mało przestrzeni operacyjnej w środku oraz bardzo słaby pancerz, przez co przeważnie czołgi te padały od pierwszego uderzenia.

Niszczyciel T13 B1/B2/B3

Tankietka Renault UE

Nazwa: Renault UE
Typ: ciągnik altyrelyjski (tankietka)
Kraj pochodzenia: Francja
Rok produkcji: 1932-37
Wysokość: 1.25 m
Długość: 2.8 m
Szerokość: 1.75 m
Waga: 2.1 T
Pancerz: stalowy, 6-9 mm
Silnik: 4-cylindrowy silnik gaźnikowy Renault 85.
Moc: 35 KM przy 2800 obr/min
Moc/Masa: 12.8 KM/t
Prędkość: 30 km/h
Zasięg: 100 km
Uzbrojenie: 1 MAC 7,5 mm Mg (zmodernizowana wersja)
Załoga: 2 osób
Liczba wyprodukowanych egzemplarzy: 4496 pojazdów

Tankietka Renault UE

Tankietka Renault UE

Renault UE – francuski uniwersalny pojazd gąsienicowy wprowadzony na uzbrojenie w latach 30. XX wieku. Na przełomie lat 20. i 30. dowództwo armii francuskiej podjęło decyzję o wprowadzeniu na uzbrojenie lekkiego pojazdu gąsienicowego mogącego pełnić rolę tankietki, ciągnika artyleryjskiego, czy wozu rozpoznawczego. Po próbach do produkcji skierowano wzorowaną na tankietkach Carden-Lloyd konstrukcję koncernu Renault. W 1931 roku pojazd o oznaczeniu fabrycznym Renault UE został wprowadzony na uzbrojenie jako Chenillette de ravitaillement d'Infanterie Modèle 1931 R. Do 1937 roku wyprodukowano 4496 tych pojazdów używanych głównie jako ciągniki artyleryjskie armat przeciwpancernych Canon léger de 25 antichar S.A.-L mle 1934 oraz transportery amunicji. Poza pojazdami przeznaczonymi dla armii francuskiej wyprodukowani 10 pojazdów dla Republiki Chińskiej i Rumunii.
Po klęsce Francji w 1940 roku znaczna liczba pojazdów Renault UE została zdobyta przez siły zbrojne III Rzeszy. Część z nich została przekazana sojusznikom, ale większość została wcielona do jednostek Wehrmachtu. Pełniły w nich rolę ciągników armat przeciwpancernych jako Infanterie UE-Schlepper 630(f), transporterów amunicji jako Munitionsschlepper Renault UE(f). Część pojazdów była używana do ochrony lotnisk i szlaków komunikacyjnych. Kilkaset przebudowano na niszczyciele czołgów Selbstfahrlafette für 3.7cm Pak36 auf Renault UE(f),[1] kilkadziesiąt na wyrzutnie rakietowe Selbstfahrlafette für 28/32cm Wurfrahmen auf Infanterie-Schlepper UE(f).

Tankietka Renault UE

Po wojnie nieliczne Renault UE zostały wyremontowane i ponownie wcielone do armii francuskiej. Część z nich została uzbrojona w karabin maszynowy i użyta przez siły francuskie stacjonujące w Indochinach.
Tankietki byly masowo produkowane w takich ilościach, że wystarczyło to do pobicia rekordów produkcji w latach 40 XX wieku. Jedyna wada było to, że nie był to czołg, tylko tankietka, i w początkowej fazie produkcji nie miał nawet zamontowanego uzbrojenia.

Samochód pancerny Panhard 178

Nazwa: Panhard 178
Typ: samochód pancerny
Kraj pochodzenia: Francja
Rok produkcji: 1935-42
Wysokość: 2.61 m
Długość: 4.79 m
Szerokość: 2.01 m
Waga: 8.2 T
Pancerz: od 7 mm do 20 mm
Silnik: 1 silnik gaźnikowy Panhard I S.K.
Moc: 105 KM
Moc/Masa: 12.8 KM/t
Prędkość: 72 km/h (na drodze)
50 km/h (na torach)
42 km/h (na biegu wstecznym)
Zasięg: 363 km
Uzbrojenie: 1 działko automatyczne Hotchkiss S.A. 35 kal. 25 mm
1 karabin maszynowy Reibel kal. 7,5 mm
Załoga: 3-4 osób
Liczba wyprodukowanych egzemplarzy: 500 pojazdów

Samochód pancerny Panhard 178

Samochód pancerny Panhard 178

Samochód pancerny Panhard 178, oznaczenie niemieckie P 204 (f) – francuski samochód pancerny z okresu II wojny światowej. W 1933 roku we francuskiej firmie Societe de Constructions Mecaniques Panhard et Levassor w Paryżu zbudowano prototyp rozpoznawczego samochodu pancernego, uzbrojonego w działko kal. 25 mm.
Ponieważ spełniał on wymogi armii francuskiej, w 1936 roku rozpoczęto jego produkcję seryjną i został on oznaczony jako Panhard 178 (spotyka się również nazwy: Panhard et Levassor type 178, AMD-35). Produkowany był w wersji rozpoznawczej i wozu dowodzenia.
Po zajęciu Francji przez Niemcy część tych samochodów przejęły wojska niemieckie. Były one także nadal produkowane dla wojsk niemieckich, otrzymały wtedy oznaczenie Panzerspähwagen P 204 (f) lub P 38 (f). Produkcję seryjną zakończono w 1942 roku, łącznie wyprodukowano 500 sztuk samochodów tego typu.
W 1942 (1941?) roku w niemieckich zakładach Gothaer Wagonfabrik w Gocie oraz Bergischen Stahlindrustrie w Remscheid około 40 samochodów pancernych P 204 (f) przystosowano do roli pojazdów szynowych, w warunkach polowych zamiana samochodu pancernego w drezynę pancerną zabierała załodze około 15 minut. Drezyny były budowane w wersji rozpoznawczej i radiowej, przy czym ta druga wersja miała charakterystyczną antenę ramową umieszczoną nad całym pojazdem. Samochody pancerne Panhard 178 zostały wprowadzone do uzbrojenia oddziałów rozpoznawczych francuskich dywizji lekkiej kawalerii

Samochód pancerny Panhard 178

(dywizje zmechanizowane). Wzięły udział w walkach w 1940 roku. W czasie tych walk część została zdobyta przez Niemców, którzy od razu zaczęli je wykorzystywać do walki.
Po zajęciu Francji przez Niemcy przejęte samochody pancerne Panhard 178 wyprowadzili do swoich oddziałów rozpoznawczych. Natomiast samochody przebudowane na drezyny były wykorzystywane w niemieckich pociągach pancernych głównie na terenie ZSRR. Te samochody pancerne i drezyny używane były przez wojska niemieckie do końca II wojny światowej.
Po zakończeniu II wojny światowej używany był przez wojska francuskie w koloniach, a także znalazł się w posiadaniu Syrii oraz Włoch. W Syrii używano ich do 1964 roku.

Pojazd pancerny White-Laffly AMD-80

Nazwa: White-Laffly AMD-80
Typ: pojazd pancerny
Kraj pochodzenia: Francja
Rok produkcji: 1931
Wysokość: 1.73 m
Długość: 3.50 m
Szerokość: 1.60 m
Waga: 5 T
Pancerz: od 7 mm miejscami do 35 mm
Silnik: Panhard 6-cylindrowy
Moc: 120 KM
Moc/Masa: 24 KM/t
Prędkość: 100 km/h
Zasięg: 300 km
Uzbrojenie: Główne: 20 mm
s: Châtellerault M1931 7,5 mm (0,29 cala) pistolet maszynowy
Załoga: 2 osób
Liczba wyprodukowanych egzemplarzy: 28 pojazdów

Pojazd pancerny White-Laffly AMD-80

Pojazd pancerny White-Laffly AMD-80

Na temat tego pojazdu wiadomo bardzo nie wiele, nie zachowały się prawie żadne dokumenty z nim związane poza paroma zdjęciami. Wiadomo, że wiele się nie różnił od poprzednika White-Laffly AMD-50 wizualnie, jednak zastosowano w nim 6-cylindrowy silnik Panhard, który rozwijał moc 120 koni mechanicznych, co przy wadze 5 ton dawało niewiarygodny jak na owe czasy stosunek mocy do masy 24 konie mechaniczne na 1 tone masy. Tak wysoki stosunek pozwalał osiągać niewiarygodna prędkość 100 km/h oraz dużą zwrotność.

Pojazd pancerny White-Laffly AMD-80

Pojazd pancerny White-Laffly AMD-50

Nazwa: White-Laffly AMD-50
Typ: pojazd pancerny
Kraj pochodzenia: Francja
Rok produkcji: 1931
Wysokość: 2.60 m
Długość: 5.50 m
Szerokość: 2.30 m
Waga: 6,5 T
Pancerz: od 7 mm miejscami do 35 mm
Silnik: Laffly 4-cyl 3670
Moc: 50 KM
Moc/Masa: 8.81 KM/t
Prędkość: 65 km/h
Zasięg: 300 km
Uzbrojenie: Main: 20 mm
Sec: Châtellerault M1931 7,5 mm (0.29 in) machine-gun
Załoga: 4 osób
Liczba wyprodukowanych egzemplarzy: 98 pojazdów

Pojazd pancerny White-Laffly AMD-50

Pojazd pancerny White-Laffly AMD-50

Badania nad nowym pojazdem bojowym w 1931 roku zaowocowały powstaniem White-Laffly AMD-50, który tworzyły przymocowane za pomoca śrub i nitów pancerne blachy od 7 mm do 35 mm. posiadał dwa biegi do przodu i jeden do tyłu i służył jako samochód rozpoznawczy dla kawalerii, jednak w latach późniejszych kawaleria straciła na znaczeniu na polu bitwy, bardzo szybko pojazdy te uznano za przestarzałe i duża ich część została przekazana do kolonii miedzy innymi do chin, gdzie utworzyły kontyngent, aby wzmocnić tamtejsza siłe armii francuskiej. Później kontyngent ten trafił do indochin gdzie pełnił służbę aż do zasłużonej emerytury. Ponieważ podczas rozpoczęcia drugiej wojny światowej ich ilość w wojski francuskim była nie wielka wynosząc ledwie kilka pojazdów, ich udział w bitwach był znikomy.

Pojazd pancerny White-Laffly AMD-50