Trubia A4 / Naval

Nazwa: Trubia A4 / Naval
Typ: czołg lekki
Kraj pochodzenia: Hiszpania
Rok produkcji: 1936-37
Wysokość: 1,80 m
Długość: 3.77 m
Szerokość: 1.70 m
Waga: 5,5 T
Pancerz: 16 mm
Silnik: MAN chłodzony wodą. 6-cylindrowy
Moc: 70 KM
Prędkość: 30 km/h
Uzbrojenie: 2x 8 mm (0,31 cala) Vickers lekkie karabiny maszynowe

Wyprodukowano: około 20 sztuk

Załoga: 3 (dowódca / strzelec, kierowca, kadłub strzelec)

Trubia A4 / Naval

Pojazdy pancerne zostały wprowadzone do służby w Hiszpani po "wielkiej wojnie", do spacyfikowania zbuntowanych plemion muzułmańskich w Maroku. Akcja znana pożniej pod kryptonimem "RIF WAR" gdzie wziało udział wiele kupionych z Francji czołgów reno FT, po tych wydarzeniach główne dowództwo zadecydowało o wdrążeniu w Hiszpani planu pancernego w 1925 roku. Zaowocowało to kilkoma prototypami, Jednak dopiero Naval został wdrążony do produkcji, kiedy powstało 20 sztuk. Podczas wojny domowej w hiszpani skutecznie obniżały morale przeciwników.

Trubia A4 / Naval

BA-64

Nazwa: BA-64
Typ: lekki samochód pancerny
Kraj pochodzenia: ZSRR
Rok produkcji: 1942-46
Wysokość: 190 m
Długość: 3.66 m
Szerokość: 1.69 m
Waga: 2.4 T
Pancerz: 4 do 15 mm (w), 0.24-0.59
Silnik: 4-cylindrowy benzynowy GAZ MM
Moc: 80 KM
Prędkość: 55 km/h
Zasięg: 300 km
Uzbrojenie: 1 karabin maszynowy DT kal. 7,62 mm

Wyprodukowano: 9910 sztuk

Załoga: 2 (dowódca/strzelec, kierowca)

BA-64 lekki samochód pancerny armii czerwonej

Standardowy lekki samochód pancerny na wyposażeniu armi radzieckiej. Doświadczenie z BA-20. Był jedynym lekkim samochodem pancernym na II wojnie po wschodniej stronie frontu wschodniego po wycofaniu BA-20 , dlatego wyprodukowano ich aż niecałe 10000 sztuk. Jak łatwo się domyślić nie był skomplikowany w produkcji a jego projekt powstał w rekordowym czasie dwóch miesięcy. Konstruktorem wiodącym był inż. G.M.Wasserman. W skład zespołu weszli: F. A. Lepiendin, J. N. Soroczkin, B. T. Komarewskij i W. F. Samojłow. Pierwszy prototyp, zbudowano jesienią 1941. 3 marca 1942 nowy samochód pancerny został przyjęty do uzbrojenia Armii Czerwonej.
poprzednich serii samochodów pancernych pozwoliło uzyskać modelowi BA-64 jako pierwszemu w armii Rosjan napęd na cztery koła. Było to ogromne ułatwienie do jazdy po trudnym terenie, z tego względu postanowiona zaprzestać

BA-64 lekki samochód pancerny armii czerwonej

BAI-6

Nazwa: BAI-6
Typ: Ciężki samochód pancerny
Kraj pochodzenia: ZSRR
Rok produkcji: 1933-39
Wysokość: 2.10 m
Długość: 4.85 m
Szerokość: 2.20 m
Waga: 5,1 T
Pancerz: 9 do 15 mm (w), 0.24-0.59
Silnik: 4-cylindrowy benzynowy GAZ
Moc: 40 KM
Prędkość: 55 km/h
Zasięg: 200 km
Uzbrojenie: Główna: 1 x 45 mm (1,77 cala) 20K
Uzbrojenie dodatkowe: 2 x 7,62 mm DT (0,3 cala) karabiny maszynowe

Wyprodukowano: 566 sztuk

Załoga: 4 (dowódca, strzelec, przedni strzelec, kierowca)



W programie rozwoju samochodów pancernych, wdrożonym przez główne dowództwo Armii Czerwonej, zaplanowano wyposażenie wojsk w średnie samochody pancerne z uzbrojeniem armatnim. Do tego celu zaplanowano użycie trzy-osiowych podwozi z ciężarówek. Początkowo były to importowane pojazdy Moreland, jednak potem zaczęto używać podwozi z forda-timken. BA-6 powstał jako wóz który miał zachować zalety BA-3, przy braku takich wad jak przeciążone podwozie i silnik oraz słabe właściwości terenowe. W tym celu zmodyfikowano podwozie zwiększając rozstaw kół z 1585 do 1600 mm, a ich bazę zmniejszając z 3220 do 3200 mm. Wzmocniono przy tym tylne mosty i zmodyfikowano skrzynię przekładniową. Zachowano koła z oponami 6.50-20, ale opony pneumatyczne zastąpiono wypełnionymi gąbczastą gumą co zwiększyło odporność opon na ostrzał, ale zmniejszyło prędkość maksymalną. Zmieniono także konstrukcję kadłuba likwidując właz w tylnej płycie. Dzięki tym działaniom masa pojazdu spadła do 5,12 t. Pancerny kadłub z płyt pancernych o grubości do 8 mm miał kształt podobny jak w innych sowieckich średnich

samochodach pancernych. W przedniej części kadłuba znajdował się przedział silnikowy, a za nim stanowiska kierowcy i strzelca kadłubowego czkm DT. Za ich stanowiskami kadłub obniżał się, a na jego płycie stropowej umieszczona wieża pancerna pochodząca z czołgu lekkiego
 T-26 (w wersji z 1933 roku). Wewnątrz wieży stanowiska mieli dowódca i ładowniczy. Obsługiwali oni armatę 20K ob. 1932 kalibru 45 mm i sprzężony z nią czkm DT. Po bokach kadłuba zamocowane były dwa koła zapasowe. Mogły się one obracać i pomagały pokonywać przeszkody terenowe. Aby ułatwić obsługę silnika po bokach przedziału silnikowego znajdowały się otwory zamykane uchylnymi klapami. Pojazd napędzany był silnikiem GAZ-AA. Był to czterocylindrowy silnik gaźnikowy o pojemności skokowej 3285 cm³ i mocy 40 KM przy 2200 obr/min. Napęd przenoszony był na koła przy pomocy skrzyni biegów z czterema biegami do przodu i jednym wstecznym. Skrzynia biegów była wyposażona w reduktor podwajający liczbę biegów.

BAI-M

Nazwa: BAI-M
Typ: Ciężki samochód pancerny
Kraj pochodzenia: ZSRR
Rok produkcji: 1933-34
Wysokość: 2.10 m
Długość: 4.85 m
Szerokość: 2.20 m
Waga: 5,1 T
Pancerz: 9 do 15 mm (w), 0.24-0.59
Silnik: 4-cylindrowy benzynowy GAZ
Moc: 40 KM
Prędkość: 55 km/h
Zasięg: 200 km
Uzbrojenie: 1 x 37 mm (1,46 cala) 7K gun
2 x 7,62 mm DT (0,3 cala) karabiny maszynowe

Wyprodukowano: około 90 sztuk

Załoga: 4 (dowódca, strzelec, przedni strzelec, kierowca)

Prace nad serią samochodów opancerzonych BAI rozpoczęły się w 1932 roku z własnej inicjatywy biura projekcyjnego Izhorsk, na czele z nijakim Dyrenkov'em. Była to pierwsza konstrukcja radziecka wyposażona w potrójną oś podwozia. Powstał w wyniku doświadczeń i badań przy użyciu "Ford'a Timken", Od którego odziedziczył wiele cech, miedzy innymi 40 konny silnik forda, zawodną skrzynię biegów oraz podówjny. Ostatecznie model BAI był punktem wyjściowym dla całej serii ciężkich samochodów pancernych BAI-M, BA-3, BA-6, 9 i BA-BA-10.

BA-20

Nazwa: BA-20
Typ: samochód pancerny
Kraj pochodzenia: ZSRR
Rok produkcji: 1936-42
Wysokość: 2.20 m
Długość: 3.75 m
Szerokość: 2.00 m
Waga: 2 T
Pancerz: 6 do 15 mm (w), 0.24-0.59
Silnik: 4-cylindrowy benzynowy GAZ MM
Moc: 50 KM
Prędkość: 80 km/h
Zasięg: 300 km
Uzbrojenie: Główne: DT  karabin maszynowy 7,62 mm (0,3 cala), 1323 pociski

Wyprodukowano: około 1567 sztuk

Załoga: 3 (dowódca, strzelec, kierowca)

W 1934r wojsko radzieckie wyraziło zapotrzebowanie na lekki samochód pancerny, z lepszymi właściwościami jezdnymi niż  FAI. Rozpoczęcie produkcji BA-20 pokryło się z zakończeniem produkcji GAZ-A, przez co został obdarowany nowym silnikiem GAZ MM o mocy 50 KM. Powstał na bazie FAI, gdzie wiele elementów nie zostało zmienionych, miedzy innymi  położenie drzwi, włazów, szczelin wizyjnych i koło zapasowe. Pierwsze prototypy były gotowe w 1936r. Komisja stwierdziła tylko dwie wady, była to słaba widoczność przy prędkości większej niż 15 km/h oraz słabe uzbrojenie, co zostało naprawione poprzez dodanie karabinu maszynowego.

Samochód pancerny FAI i FAI M

Nazwa: FAI i FAI M
Typ: samochód pancerny
Kraj pochodzenia: ZSRR
Rok produkcji: 1934-37
Wysokość: 2.24 m
Długość: 3.75 m
Szerokość: 1,68 m
Waga: 2 T
Pancerz: od 4 do 6  mm
Silnik: 4-cyl petrol GAZ A
Moc: 42 KM
Moc/Masa: 9.95 KM/t
Prędkość: 40 km/h
Zasięg: 200 km
Uzbrojenie: Główne: DT  karabin maszynowy 7,62 mm (0,3 cala), 1323 pociski

Wyprodukowano: około 400 sztuk

Załoga: 4 osoby (kierowca, dowódca, strzelec)

Jak FAI wyparł D8 i D12

31 maja 1929 roku wyprodukowano kilka samochodów pancernych na licencji forda i podwoziu forda AA. Miał powstać lekki samochód pancerny, okazał się on jednak ciasny, mały i krępy, brakowało mu szybkości i możliwości jazdy w trudnym terenie. To były właśnie prototypy D8 i D12, które zostały wyparte przez FAI i pożniejszego FAI M

Nowy model nazwany na cześć forda Izhorskiy był zdłuższy, solidniejszy przez co można było zamontować obrotową wieżyczke, posiadał dwie dodatkowe osłony dla kierowcy i dowódcy. Posiadały kauczukowe koła, co oznaczało, że mogły dalej się poruszać pomimo postrzału w koło, co było dużym plusem. Niestety, podwozie produkowane seryjnie, dla standardowych samochodów nie zawsze wytrzymało cięząr pancerze i siłe ognia wroga na polu walki, co znacznie obniża jego ocene ogolną.

FAI był typowym samobieżnym lekko opancerzonym stanowiskiem strzeleckim dla karabinu 7,72 mm (0,3 cala) i stanowił łatwy kąsek dla wszystkich na polu walki, przez co wiele pojazdów nie zachowało się do dzisiejszych czasów, ale jednego z nich możemy oglądać w muzeum w ,.
Jest to pojazd przejety w czasie Powstania Warszawskiego przez Powstańców

Samochód pancerny BA-27

Nazwa: BA-27
Typ: samochód pancerny
Kraj pochodzenia: ZSRR
Rok produkcji: 1928-31
Wysokość: 2.00 m
Długość: 4,65 m
Szerokość: 2.20 m
Waga: 5.14 T
Pancerz: od 4 do 8  mm
Silnik: 4-cyl petrol GAZ MM
Moc:m 50 KM
Moc/Masa: 9.95 KM/t
Prędkość: 40 km/h
Zasięg: 330 km
Uzbrojenie: Główne: 1 x 37 mm (1.46 in) D1T
Dodatkowe 1 x DT 7.62 mm (0.3 in) machine gun

Wyprodukowano: 215 sztuk

Załoga: 4 osoby

Pomimo, że ogolna wiedza na temat pojazdów pancernych przybyłą do rosji w 1918 roku, to środki i dostępna technologia były niewystarczające do produkcji masowej. Pomimo to armia czerwona posiadała jednak na utrzymaniu w tym czasie około 300 samochodów pancernych różnych typów, od morza nieudanych prototypów zaczynając. Aż prosiło się by zebrać to wszystko do kupy i stworzyć jeden solidny projekt. Na początku planowano użyć podwozie z niemieckiego dimlinera, jednak ostatecznie zdecydowano się na produkt krajowy. Pierwsza partia BA-27 w liczbie 54 sztuk zeszła z taśmy 1928 roku, pierwsze testy były bardzo zadowalające, ale zdecydowano się na niewielkie poprawki, by wyprodukować dalszą część produkcji. Nowo wyprodukowane modele trafiły do jednostek zwiadowczych, wcześniej już wyposażonych w tego typu pojazdy. Produkcje zakończono w 1931 roku na podstawie stwierdzenia, że ich pancerz jest zbyt słaby, a siła ognia nie wystarczająca, w dodatku ich zdolności terenowe w porównaniu z pojazdami gąsienicowymi wypadają bardzo słabo.